Zamach na Jana Pawła II - klp.pl
Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Ostatnia rozmowa, zapisana w „Pamięci i tożsamości”, dotyczy zamachu na Ojca Świętego, który był najtragiczniejszym wydarzeniem w czasie trwania jego pontyfikatu.

W dniu 13 maja 1981 roku podczas audiencji generalnej na placu przed Bazyliką świętego Piotra, Jan Paweł II odbywał zwyczajową przejażdżkę pośród zebranych na modlitwie wiernych. Dokładnie o godzinie 17:19 rozległy się strzały. Papież bezwładnie osunął się na ręce towarzyszących mu w samochodzie osób, a radość wiernych zamieniła się w krzyk rozpaczy i przerażenia.

Zamachowiec, Mehmet Ali Agca, oddał trzy strzały z odległości niespełna dwóch metrów, raniąc Ojca Świętego w brzuch, prawy łokieć i wskazujący palec lewej ręki. Papieski samochód opuścił plac i odjechał do watykańskiej przychodni. Osobisty lekarz papieża stwierdził, że obrażenia są poważne, a dodatkowym problemem była duża utrata krwi. Jan Paweł II został przewieziony do rzymskiej kliniki Gemelli. W drodze do szpitala stracił przytomność. Na miejscu podjęto decyzję o natychmiastowej operacji, która trwała prawie sześć godzin. W trakcie zabiegu okazało się, że Ojciec Święty odniósł liczne obrażenia wewnętrzne. Pierwsze rokowania były jednak pozytywne, choć istniało duże ryzyko wystąpienia równie niebezpiecznych komplikacji pooperacyjnych, które mogły wystąpić po tak poważnym zabiegu chirurgicznym.

W pięć dni po zamachu papież, za pośrednictwem Radia Watykańskiego, odmówił modlitwę i wygłosił krótkie przemówienie:
„Jestem szczególnie bliski dwóm osobom, zranionym wraz ze mną oraz modlę się za brata, który mnie zranił, a któremu szczerze przebaczyłem. Zjednoczony z Chrystusem, Kapłanem-Ofiarą, składam moje cierpienie w ofierze za Kościół i świat. Tobie, Maryjo, powtarzam: Totus Tuus ego sum”.
Leczenie ostatecznie zakończyło się w połowie sierpnia, lecz rany, odniesione w zamachu, rzutowały na stan zdrowia Ojca Świętego przez kolejne lata jego życia.

Policja włoska i prokuratura wkrótce po zamachu i schwytaniu Agcy rozpoczęła śledztwo, które miało wyjaśnić wszelkie aspekty próby zabicia Ojca Świętego. W trakcie dochodzenia zamachowiec, 23-letni Turek, wielokrotnie składał sprzeczne zeznania lub odmawiał udzielania odpowiedzi. W wyniku procesu, który zakończył się 22 lipca 1981 roku, sąd rzymski skazał Agcę na karę dożywotniego pozbawienia wolności. W dwa lata później doszło do szeroko komentowanego w świecie spotkania zamachowca z papieżem, który odwiedził go w więzieniu.

Pomimo pojmania zamachowca i skazania go na dożywocie, już w trakcie przeprowadzanego śledztwa pojawiły się wątpliwości, które po części nie zostały wyjaśnione do dziś. Dotyczyły one przede wszystkim prawdziwych przyczyn i mocodawcy Agcy. W wyniku licznych dochodzeń, prowadzonych przez włoski wymiar sprawiedliwości oraz tajne służby wielu krajów, wyłonił się obraz wzajemnych powiązań i zależności pomiędzy Mehmetem Ali Agcą a wywiadem bułgarskim i radzieckim. Ostatecznie z braku dowodów dalsze dochodzenia zostały zaniechane.

W świetle najnowszych badań historyków i śledczych wyłonił się kompleksowy obraz zdarzeń z 1981 roku. Ali Agca, płatny turecki zabójca, został zwerbowany przez agentów komunistycznego wywiadu bułgarskiego, który miał za zadanie zorganizowanie zamachu od strony technicznej. Głównym mocodawcą wywiadu bułgarskiego były siły wywiadowcze Związku Radzieckiego, które z kolei otrzymały rozkazy bezpośrednio od ścisłego kierownictwa władz komunistycznych.

W organizacji całego przedsięwzięcia uczestniczyły wywiady niemal wszystkich krajów komunistycznych z Europy Wschodniej, m. in. NRD i PRL. Jednym z dowodów, potwierdzających powyższą teorię, jest informacja CIA, dotycząca ówczesnego szefa KGB, Jurija Andropowa, który kazał podległym sobie służbom sprawdzić „jak można fizycznie zbliżyć się do Jana Pawła II”. W 1995 roku włoska gazeta „Toscana Oggi” opublikowała rozkaz KC KPZR z 1979 roku, nakazujący KGB
„wykorzystanie wszelkich dostępnych możliwości, by zapobiec nowemu kierunkowi w polityce, zapoczątkowanemu przez polskiego papieża, a w razie konieczności – sięgnąć po środki wykraczające poza dezinformację i dyskredytację”
. Rozkaz ten podpisali ówcześni włodarze ZSRR: Michaił Gorbaczow, Michaił Susłow, Andriej Kirylenko, Konstantin Czernienko, Konstantin Rusakow, Władimir Ponomariew, Iwan Kapitonow, Michaił Zimianin i Władimir Dołgich.

Pomimo licznych przesłanek, wskazujących na powiązania zamachu na papieża z działalnością ZSRR, sprawa ta nie zostanie ostatecznie rozwiązana, dopóki nie zostaną ujawnione dokumenty, spisane cyrylicą.


Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


  Dowiedz się więcej
1  Pamięć i tożsamość. Rozmowy na przełomie tysiącleci - streszczenie
2  Jan Paweł II – nota biograficzna
3  Podstawowe słowa-klucze w „Pamięci i tożsamości” Jana Pawła II



Komentarze: Zamach na Jana Pawła II

Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Imię:
Komentarz:
 





Streszczenia książek
Tagi: